Robin de Raaff		Klarinetconcert (2005-06)
Opgedragen aan Lorraine Vaillancourt, Simon Aldrich en Nouvel Ensemble Modern

De concertvorm is een instrumentaal concept dat als een rode draad door het oeuvre van De Raaff heen loopt. Sterker nog, er is zelfs al een werk waarin de klarinet als solist optreedt: Dubbelconcert voor klarinet, basklarinet en orkest, geschreven in opdracht van de 'Matinée op de vrije Zaterdag' in 1997. De Raaff’s Dubbelconcert kan worden beschouwd als een voorloper van en als een vooruitwijzing naar dit Klarinetconcert. Evenzo als een nog te schrijven Basklarinetconcert. Wat de voorliefde van de componist voor de (bas)klarinet overduidelijk weergeeft.
In het vijfdelige Klarinetconcert, zien we net als in het Dubbelconcert, een manifestatie van verschillende krachten en krachtmetingen. De solist staat tegenover het orkest als in een strijd van het individu tegen de massa, een geliefd onderwerp van De Raaff. Het muzikale materiaal wordt in verschillende dimensies tegenover elkaar geplaatst en wel zodanig dat er een ‘’visuele diepte’’ ontstaat. Het idee is een muzikaal eerbetoon aan de allervroegste kubistische uitingen van schilders als Robert Delaunay en Pablo Picasso. 
In de eerste twee delen van het Klarinetconcert, eerst snel en daarna langzaam, zien we een vervlechting van gelijkwaardige krachten. Deze lijken soms onafhankelijk van elkaar te bestaan in dezelfde ruimte. Als twee naburige hemellichamen in een universum, die tegelijkertijd samen de muzikale ruimte definiëren.
Vanaf het derde deel, getiteld Cadenza, zien we dat de schaduwklarinet, de klarinet in het orkest, zich langzaam losweekt van het orkest om zich bij zijn gelijke te voegen, de soloklarinet. Als evenwaardige krachten sluiten de twee klarinetten, bijgestaan door de marimba, deze Cadenza af in een obsessief en drammerig Duo in het donkere 'Chalumeau'-register van het instrument. Vanaf dit punt, in het vierde deel, neemt het orkest de krachtenbundeling over en stuwt deze nieuwe krachten verder dan de klarinetten ooit zouden kunnen doen.
Het vijfde deel is een Coda waarin de soloklarinet een poëtisch duo vormt met de 'schaduw'-klarinet van het orkest, tegenover een tot stilstand gekomen harmonische progressie, een gravitatie naar de diepste klanken van het orkest. Deze zuigkracht vanuit de diepte, vooruit gegaan door de klarinetten, is als een zwart gat dat het stuk wegzuigt in het luchtledige.